Ætli það sé ekki löngu komin tími á nýtt blog. Við mæðgur erum nú reyndar staddar Íslandi í smá matar meðferð með Brynju. Ja ég segji nú bara svona, því hún er ekki búin að vera nógu dugleg að borða og þar með þyngist ekki nóg. Við fórum og létum vigta hana á miðvikudaginn og var hún þá bara búin að þyngjast um 100gr. Á einni viku sem er of lítið fyrir hennar aldur. Hjúkkan ráðlagði okkur að tala við læknir og nefndi að kannski væri möguleiki að það ætti að leggja Brynju inn og reyna að koma þessu matar veseni på plads eins og hún orðaði það. Við mæðgur vorum reyndar búnar að plana íslandsferð á fimmtudeginum og urðum þannig frekar fúlar yfir þessum upplýsingum. En hjúkkan sagði að henni litist bara vel á að við myndum fara heim og breyta um umhverfi, og reyna að slaka aðeins á. Því hún vildi meina að ásæðan fyrir því að Brynja væri ekki að borða, gæti verið sú, að við værum orðin svo stressuð yfir þessu matarveseni og Brynja fyndi það og vildi bara ekki borða. En ef þetta myndi ekki lagast á nokkrum dögum þá sagði hún að ég ætti að fara með Brynju til læknis á Íslandi.
Þar sem mamman er ekki hin rólegasta í bransanum, þá gekk nú ekki mikið að breyta um umhverfi. Brynja neitaði bara enþá að borða. Þannig við ákváðum bara að pannta tíma á barnalæknavaktinni og láta íslenskan læknir skoða hana. Hann sagði að hún liti bara rosa vel út við fyrstu sín og að hún væri nú kannski ekki einhver feitabolla en bara alveg fín. En hann vildi nú samt tékka hvort allt væri ekki í lagi þannig Brynja fer í blóðprufu á morgunn og svo til læknisins aftur á miðvikudaginn. Þannig loksins erum við komin með íslenskan læknir til að kíkja á hana. Það er nú alltaf allt best heima.

En annars er nú bara allt ágætt að frétta, Arnar er en þá í praktík og er bara að fíla það vel. Hann er búin að standa sig eins og hetja í að vakkna alltaf klukkan 5:50, því hann á að mæta kl. 6:30. Hann er bara búin að sofa einu sinni yfir sig  og það var nú bara hálftími ef það náði því. Arnar er nú bara orðin einhver skrifstofukall og ég held nú að það sé svoldi erfitt fyrir hann. En hann fer nú út á vinnusvæðið við og við og hann er líka búin að vinna í  múrarvinnu í 2 vikur. Þannig hann er nú búin að hafa eitthvað að gera. Híhíhíhí

 En jæja ég held ég fari bara að koma mér í bólið.

Knús
Mæðgurnar á Íslandi

Þar sem pabbinn er kominn út á vinnumarkarðinn verður mamman nú bara að fara blogg sjálf. En af okkur er allt gott að frétta, Brynja stækkar bara og stækkar. Þannig það er nú ekki langt þangað til að hún nái foreldrum sínum í hæð, humm um það bil 1 metri. J En snúllan okkar er nú orðin svo stór að hún fór í sína fyrstu næturpössum um helgina hjá dönsku ömmu Áslaugu og danska afa Oddi. Hún stóð sig bara eins og hetja sofnaði klukkan 9 og vakknaði bara klukkan hálf 8 morguninn eftir. Hún kann sig þegar hún fer í pössun, hún hefur aldrei sofið heila nótt hjá okkur. Vakknar eins og klukka kl 5:30 alla morgna og drekkur, en sofna aftur svo við mægurnar getum nú oftast kúrað til 8-9. En greyið pabbinn fer í vinnuna klukkan 6 þannig ætli hún sé ekki bara að vakkna til að kveðja pabba sinn.

Þegar Brynja skemmti sér með ömmunni og afanum, skelltum við skötuhjúin okkur á smá skrall. Pabbinn fór í vinnuferð til Helsingør, fór í golf svo var gist á einhverju spahóteli. Þannig pabbi koma alveg úthvíldur heim, ja svona miðað við aðstæður. Hahahahah. Mamman fékk nú líka að fara út á lífið, hún fór út að borða á Japanskan stað, Tokyo house, í tilefni að afmælinu hennar Fríðu. Það var mjög gaman að prufa svona japanskan stað, maður sat á gólfinu og allt. Reyndar mæli ég ekki með því að sitja lengi á eftir matinn og sötra bjór. Maður var nú orðin frekar aumur í fórunum undir lokin, ekki veit ég hvort það hafi bara verið elli merki. Svo var nú skell sér í bæjinn eftir matinn og fengið sér nokkra bjór, aðeins fleiri en 2-3 eins og planið var.

En eins og ég segi er bara allt gott að frétt, við mægurnar njótum þess í bara í botn að vera í fríi. Svo er nú líka gott að fá pabban heim, hann er nú bara að vinna til 14 þannig við náum nú líka fullt af tíma með honum. En jæja nú er krúttólína Hjaltested vökknuð þannig ég ætla að fara hugsa um hana.

 

Bæ í bili

Sætustu mæðgurnar í bænum J

Jæja nú er komið að lokum hins ljúfa tíma og stelpan okkar komin með nafn. Fyrir þá sem það ekki vita þá fékk hún hið merka nafn Brynja Karen og að mati okkar foreldrana er þetta auðvitað fallegasta nafn sem komið hefur fram á þessari litlu plánetu.Við nutum verunar alveg í botn heima á Íslandi og komum heim á þriðjudeginum eftir skírn eða þann 19. ágúst. Síðan þá höfu við svona hægt og sígandi verið að reyna að koma reglu á hana Brynju okkar eftir öll ferðalögin og heimsóknirnar síðustu misserin. Brynja varð 2 mánaða nú fyrir nokkrum dögum og er að verða komin nokkuð góð rútína á hana.

En annars er nú bara allt gott að frétta af grisunum þermur í Köben Núna er orlofi pabbans lokið og er hann byrjaður í praktik hjá verktakafyrirtæki sem heitir NCC. Þannig hann er orðin skrifstofukall J Þannig við mæðgur erum loksins lausar við pabban J Við erum nú samt ekki að láta okkur leiðast við byrjuðum í pilates í gær, þannig stefnan er á stléttan maga fyrir jól, hvort það takist er nú ekki víst. Hahahah.  Svo er mömmuklúbbur í dag þannig það er sko nóg að gera.

Segjum þetta gott í bili knús til Íslands

Ragna, Arnar og Brynja Karen

Nú er stelpan okkar orðin rúmlega 1 ½ mánaðar gömul eða til þess að vera nákvæmur á þessu öllu saman 48 daga gömul. Það er búið að vera nóg að gera hjá okkur þremur frá síðasta bloggi. Eins og ég sagði síðast þá voru foreldrar okkar Rögnu að koma í heimsókn að kíkja á gellunna. Á eftir þeim fylgdu svo megnið af systkynum okkar, Áslaug systir Rögnu kom með dóttur sína Söru og strax á eftir kom Jónsi og fjölskylda og voru þau hjá okkur í um 10 daga eða til 25 júlý.

Við erum nú stödd á Íslandi og erum búin að vera hér síðustu  14 daga. Við komum föstudaginn fyrir verslunarmannahelgi og fórum strax á laugardeginum upp í sumarbústað. Þar fyrir utan höfum við legið í heimsóknum til vina og vandamanna og sýnt stolt prinsessuna. Þessir dagar hafa auðvitað liðið alveg ótrúlega hratt og erum við búin að vera rosalega heppin með veður. Það hefur auðvitað líka gefist tími fyrir algjöra afslöppun, Ragna fór í bíó á Mamma mía með systrunum og múttu og við bræðurnir fórum að „snorkla“ í Silfru á Þingvöllum. Við bræðurnir skemmtum okkur alveg konunglega í „scooby steve“ göllunum á Þingvöllum og okkur skilst að það hafi verið svipuð upplifun fyrir stelpurnar, allavega eru þær enn að tísta yfir myndinni.

Næsta laugardag er svo komið að stóru stundinni fyrir þá litlu, sjálf skírnin. Nafnið er svona nánast komið, en er enn í mótun, sem er svo sem ágætt þá getur maður ekki klúðrað þessu út úr sér fyrir athöfnina.

Kveðja þrjú á klakanum

P.S. Það er fjölgun í fjölskyldunni Áslaug er ólétt

Hæhæ

Eins og þið sjáið hér fyrir neðan er komið fullt af "nýju" bloggi inn. VIð skrifuðum neflilega blogg nánast alla dagana á spítalanum (sem tegði sig nánast yfir eina viku) en við vorum ekki netteng þannig við náðum ekki að setja þetta allt inn. Í þessu bloggi höfum við reynt að lýsa ferlinu öllu saman og er þetta blogg fyrir þá allra áhugasömustu því það er langt:þ.
Nú er stelpan okkar 17 daga gömul og erum við bara rétt að komast í samband við umheiminn aftur. það hefur verið stríður straumur af gestum hingað út til okkar, ömmurnar og afarnir hafa komið, Áslaug systir og Sara frænka hafa komið og Jónsi og fjölskylda koma í kvöld. Allavega vonum við að við förum nú að komast í samband aftur og viljum við bara þakka fyrir öll sms-in, símtölin og þá pakka sem svo margir hafa sent okkur. Við höfum svo sett inn fullt af nýjum myndum inn á myndaheimasíðuna okkar, og það eru fleiri væntanlegar.

Kveðja Arnar, Ragna og ný dönsk

 

Þessi dagur byrjaði vel og við Ragna fengum um nóttina að endurheimta eitthvað af þeim svefni sem okkur hefur vantað síðustu dagana. Þar sem gellan okkar var með þessa töff slöngu í gegnum nefið á sér þá var ákveðið að leyfa okkur að sofa og að hjúkrunar konurnar tækju stelpuna og gæfu henni i gegnum slönguna að drekka. Þetta leyfðum við eftir að hafa ath hver var á vakt því eins og fram hefur komið í fyrra bloggi þá eru þessar kellur heldur betur misjafnar og við sáum að sú sem átti að hafa hana var ein af þeim sem hafði reynst okkur vel. Rétt áður en barnalæknirinn kom, kl: 10 eða svo, ákvað sú „stutta“ að nú væri nóg komið með þessa slöngu og reif hana úr sér, enda var nú kominn þessi sólarhringur sem hún átti að vera með hana. Við viktuðum stelpuna og reyndist hún vera 3730 gr núna sem er um það bil það sama og hún vó við fæðingu. Það þýðir að hún hefur bætt vel við þyngdina síðasta sólarhringinn og er oftast talað um að börn eigi að vera búin að ná fæðingar þyngdinni sinni fyrir 10 daga aldurinn og erum við því nokkuð sátt við árangurinn. Barnalæknirinn tók sitt tékk á stelpunni og varð nú úrskurðurinn sá að hún væri að braggast vel og ætti að vera komin með nægjan styrk til þess að taka sína næringu sjálf í gegnum munninn. Nú var skipunin frá honum til hjúkkana að þær fylgdust með framgangi stelpunnar okkar vel næsta ½ sólarhringinn, um að það væri fylgst með hversu mikið færi niður í hana í hvert skipti. Nú átti að hætta þessu rugli sem hjúkkurnar voru að láta okkur gera með að reyna kanski í heilan klukkutíma eða meir að fá stelpuna til að sjúa tútturnar. Nú átti bara að prófa hvort hún gæti og vildi sjúa túttu í kanski 10 mínútur og ef það gekk ekki átti það bara að vera peli. Allavega hefur þetta svínvirkað allt saman í dag, stelpan hefur smám saman aukið það að sjúa túttuna og tekur svo sinn skammt á pela eftir það eins og ekkert sé.

Við náðum í vagninn hennar og náðum að fara í göngutúr um spítalasvæðið í dag. Nú eru mamma og pabbi Rögnu komin til Danmerkur og hafa þau verið að hjálpa okkur hér síðustu 2 daga. Mamma mín og pabbi koma á morgun, laugardag, og vonumst við að fara að komast héðan frá spítalanum og heim fljótlega. Hvort það gerist á morgun veit maður ekki. Nú á meðan ég hef verið að skrifa þetta blogg fékk Ragna reyndar míkreneskast sem flokkast undir eini leiðinlegi púnktur dagsins. Hún má ekki taka lyfin sín því þá má hún ekki gefa brjóst næsta sólarhringinn sem væri auðvitað frekar leiðinlegt þar sem þetta er allt saman byrjað að ganga svo vel hjá okkur. Nú verð ég ss að hætta þessu skriferíi og verð að fara að einbeita mér af stelpunum mínum, önnur með dúndrandi hausverk á meðan hin er að vakna og vill fara að fá sinn drykk og sína athygli.

Allaveg til að draga atburði dagsins í eitt þá hefur dagurinn einkennst af aukinni jákvæðni. Litla fjölskyldan i Danmörku er búin að vera að byggja upp sjálfsöryggið á nýjan leik í dag og viljum við fara að reyna að komast heim á ný. Sjáum til hvað morgundagurinn gefur okkur.

kv. Addi ofurpabbi

 

Ég var ekki fyrr búinn að skrifa að við færum vonandi að fara að ná stjórn á ástandinu þegar allt fór úr skorðum aftur. Eins og ég sagði síðast þá ákvað liðið þarna í hvítu sloppunum að hætta með að gefa barninu mínu mjólkina í gegnum slönguna og láta hana reyna að drekka sama magn í staðin. Það gekk auðvitað misvel. Hjúkkurnar voru byrjaðar að líta svo á að stelpan hefði ekki lengur vandamál og það væri nú í lagi að hún fengi ekki akkurat það sem barnalæknirinn sagði að hún ætti að drekka. Þær sögðu að nú væri í raun búið að greina hana upp á nýtt, ss að hætta með slönguna og láta hana drekka aftur af pela eða hjá mömmu sinni. Þeim vafðist nú greinilega eitthvað að reikna þetta allt saman út ss hversu mikð barnið var að fá í gegnum túttuna hjá Rögnu og hversu mikið hún ætti að fá af auka mjólk. Yfir nóttina ss frá 2.júli – 3 júlí gekk ílla að koma þessu magni niður í stelpuna okkar og var sú skýring fengin hjá mentaliðinu að hún hefði fengið svo mikið í gegnum þessa slöngu þarna fyrr að hún þyrfti ekki svo mikið núna, að það væri ok ef hún fengi ekki akkurat það sem barnalæknirinn hafði talað um og að nú hafi hún fengið nýja greiningu og að það væri í lagi að það liði lengra á milli gjafa. Að morgni 3. Júli vöknum við, og eins og ég sagði fyrr það hafði verið erfitt að vekja dóttirina alla nóttina til þess að fá hana til þess að drekka, hún bara svaf og var dofin þegar hún vaknaði (finnst ykkur þið kannast við þessa sögu). Hún hafði ekki lyst á pelanum né þessu fína pari af túttum sem mamma hennar er með og roðinn var byrjaður að hverfa úr andlitinu auk þess að hún var farin að svitna. Við byrjuðum auðvitað með að viðra þessar áhyggjur okkar við hvítsloppana sem sögðu nú að þetta væri allt voða eðlilegt og að hún væri með svo gott litarhaft og sama gamla bla bla bla. Það kemur alltaf barnalæknir á deildina milli kl: 9 – 11 og þegar ég spurði hvort við ættum ekki að fá tíma hjá honum, var bara sagt að miðað við þær upplýsingar sem hjúkkurnar höfðu gefið honum hafi hann sagt að við þyrftum ekki að fá tíma hjá honum, og svo bætti hjúkkan við að það ætti líka bara að útskrifa okkur, að við værum á leiðinni heim að þetta gengi allt saman svo vel. Þær beittu því alltaf fyrir sér að stelpan okkar hafi bætt við sig þessum grömmum og nú væri allt að gerast, þær ss veltu aldrei fyrir sér, ekki svo mikið sem í örlitla stund, að það væri möguleiki á því að barnið gæti byrjað að tapa kanski eitthvað af þessum örfáu grömmum ef það fengi ekki nóg að drekka, að þetta væri kanski allt að stefna í sama far og áður. Nú var kominn tími til að halda fund með Rögnu enn einusinni og fá úr því skorið hvort við værum virkilega svona skrýtin, hvort að við værum alltaf að gera úlfalda úr mýflugu, eða að þessar helxxxans beljur í hvítu sloppunum væru virkilega að ranglega greina barnið okkar enn einusinni. Við fundum nú fljótlega út að svona gætum við ekki farið heim og það myndi ekki saka að setja sig upp á móti þeim einu sinni enn eða allavega svona í síðasta skiptið. Nú var komið tími til að „lave ballade på barnselsgangen“, ég rauk út af stofunni okkar og stefnan var sett á stóru skrifstofuna við endan á ganginum, þeir hvítu sloppar sem ekki færðu sig þegar ég nálgaðist var ýtt í burtu og þeir sem voru svo óheppnir að hafa valið sér eitthvað hvítt að fara í þennan dag fengu olnbogaskot. Á hurðinni var skilti sem á stóð að þar fyrir innan væri yfirmaðurinn, ég sparkaði því upp hurðinni og tók djúpt andan áður en ég kýldi kellinguna sem sat þar við borðið (Þetta er kanski full dramatiskt er það ekki). Allavega ég fór inn á skrifstofuna og náði að fá útrás fyrir reiði minni, fór nokkuð mörgum „fögrum orðum“ um þessa deild, hvernig henni er stjórnað og þeim starfsmönnum sem vinna hér. Að nú ætti að senda okkur heim með veikburða barn einu sinni enn og án þess að fá að tala við barnalækni. Á þessum tímapúnkti var barnalæknirinn farinn og heimtaði ég að fá að tala við hann. Eftir að hafa róast örlítið og ég hafði fengið yfirmannin til þess að koma og tala við okkur Rögnu varð nú loksins niðurstaðan að það yrði kallað á barnalækninn fyrir okkur. Að ef það væri það sem myndi róa okkur þá væri það nú kanski fyrir bestu. Barnalæknirinn kom og það þurfti hann ekki nema nokkrar sekúndur til þess að sjá að ekki væri allt með feldu. Hann sá að stelpan var allt of sljó og þegar við sögðum honum söguna þá kom svona svipur á hann, svo leit hann á hjúkkurnar og spurði hvað væri í gangi. Hann sá að greinilega hafði barnið ekki fengið nóga næringu að það væri aftur á leið í vítahringinn sem það var í áður, að hjúkkurnar hafi ákveðið allt of snemma að hætta með að láta stelpuna fá mjólkina í gegnum slönguna og reyna að láta það drekka sjálft. Nú var barnið okkar greinilega komið undir öruggar hendur og plaffaði læknirinn yfir hjúkkurnar og gat ekki annað en sagt að það væri nú alveg ótrúlega gott hjá okkur að standa svona á okkar skoðun. Hann skoðaði stelpuna mjög vel og pantaði blóðprufur til að ath með statusinn á henni. Greiningin varð ss sú að lokum að við ættum að vera í einn sólarhring í viðbót og að lillan okkar ætti að fá aftur slönguna góðu niður í maga og ætti að vera með hana þar næsta sólarhringinn (þessari setningu beindi hann sérstaklega að hvítu sloppunum). Að það ætti að dæla niður í hana 60 ml af mjólk á þriggjatíma fresti. Þarna hafð ss allt breyst á einni klst, frá því að við ættum að fara heim og til að okkur var sagt að vera í einn sólarhring í viðbót, guð blessi heilbrigðiskerfið og Danmörk.

Allavega þá sit ég hér enn eitt skiptið að skrifa blogg og lít á dóttur mína með slöngu alveg dauðuppgefna af öllu þessu veseni sem hún hefur verið látin ganga í gegnum þessa 5 daga sem hún hefur lifað. Hún er ekki ein um það að vera uppgefin því ég og Ragna erum alveg búin með okkar krafta og vonum nú innilega að allt fari að falla í það horf sem það á að vera í.

Kv. þreytta fjölskyldan

 

Nú er dúllan okkar orðin um 4 ½ daga gömul og vonandi er þetta allt að fara að falla í ljúfan löð hérna hjá okkur. Þessir dagar hafa verið erfiðir fyrir mýsluna og tekið mikið á hana líkt og sjálf fæðingin. Sem sagt hér sitjum við öll þrjú ennnnn!!! á spítalanum og vonum að þeim dögum fari nú senn að ljúka, að við förum að komast heim í litlu íbúðina okkar og burt frá spítalalyktinni. En hér kemur sagan okkar langa en ekki endalausa um afhverju við sitjum hér enn i sprittlyktinni uppi á fæðingardeildJ.

Þetta byrjaði í rauninni allt strax eftir fæðinguna ss fæðingin var það löng og erfið fyrir stelpuna okkar að hún í raun kláraði allan sinn forða á að komast í heimin. Hún var ss alveg uppgefin eftir þetta allt saman og það var lítil næring eftir i litla kroppnum. Þarna strax inni á fæðingardeildinni var farið að tala um að láta hana kanski fá eitthverja næringu en svo var séð burt frá, eða allavega komust þær upplýsingar ekki yfir á fæðingar ganginn og gleymdust. Við vorum á spítalanum tæpa 2 sólarhringa og vorum við, Ragna þá farin að efast um að hún fengi næga mjólk þar sem hún saug lítið brjóstin og það leið langur tími á milli mjalta. Við töluðum við hjúkrunarfræðingin sem útskrifaði okkur og vildi hún nú meina að nú færi mjólkin að fara að koma í brjóstin og stelpan okkar færi að fara að fá fullt af mjólk, hún væri nú með eðlilegt litarhaft og allt. Fyrstu nóttina eftir að við komum heim upplifðum við eins og flestir aðrir nýbakaðir foreldrar mikið óöryggi, nú var það ekki neinn sem sagði manni hvernig ætti að gera hlutina og ekki stutt að leita í hjálpina. Fyrsta nóttin heima var reyndar nokkuð góð en stelpan fékkst ekki til að sjúga brjóstið nema max 5 mín í senn en fékk samt greinilega nóg til þess að geta sofið. Okkur fannst þó að stelpan væri ekki að fá nærri nóg og þar sem við áttum að mæta með gullmolan til barnalæknis snemma næsta morgun (upp á deildina sem við láum fyrstu 2 sólarhringana) höfðum við ekki stórar áhyggjur. Snemma næsta morgun mættum við ss upp á deild og töluðum við barnalækninn sem tók stutta skoðun á litlu dúllunni og úrskurðaði að allt væri í lagi. Við fengum að auki viðtalstíma við hjúkrunarfræðing þar sem við vorum þessir over protektet foreldrar sem vildum að allt gengi eftir bókinni. Þegar við lýstum yfir áhyggjum okkar þá var það fyrsta sem hún spurði okkur hvað „við héldum eiginlega að svona barna þyrfti mikið að drekka yfir dagin“, við lýstum því yfir að við héldum að það hlyti að vera ca. 15 mínúta tott á túttunum með 3 tíma millibili. Hún var svona temmilega sammála okkur þar en sagði að það væri nú allt í lagi fyrstu dagana að það væri töluvert minna en það og þegar við sögðum henni að það hafi allt verið upp undir 6 tímar á milli mjalta hjá okkur og kannski ekki sogin tútta nema í 2 mínútur í senn var hún nú fljót að slá á það að það væri nú í hæstalagi eðlilegt fyrstu dagan og svo kom sama gamla ræðan og venjulega „nú fer mjólkin að koma í brjóstin og allt verður eðlilegt, barnið hefur svo fínt litarhaft og bla bla bla“ og svo var horft á mann og hugsað „hættið þið nú þessari paranoiu og slappið þið nú svolítið af“. Við fórum nú fílefld heim og ákváðum að nú værum við komin með sönnun frá öllu þessu faglærða fólki að það væri nú allt í lagi með músina okkar hún væri heilbrigð og nú þyrftum við bara að ná tökum á mjólkurgjöfinni og þá færi þetta allt vel. Dagurinn leið og stelpan hélt áfram að vera vægast sagt vel pirruð þegar hún var lögð við túttuna og steinsvaf svo þess á milli. Svona leið dagurinn og við fórum að tía okkur i háttinn. Eftir 5 mínútur á koddanum var sá svefn búinn og gengum við með til skiptis stelpuna okkar um gólfin á íbúðinni okkar. Að lokum hófst auðvitað enn sú umræða milli okkar foreldrana að það hlyti eitthvað að vera að við höfum nú oft séð ungabörn og umgengist þau og svona eiga þau ekki að vera. Nú var það svo spurningin um að hryngja upp á deild um nóttina og spyrjast ráða eða vorum við að over reakta og ættum bara að hlusta á þetta færa fólk sem við töluðum við fyrr um dagin eða hvað?. Við ákváðum nú að við gætum ekki farið mjög ílla út úr því að hryngja, við vorum hvort sem er komin með stimpilinn uppi á deild að það væri vesen á okkurJ. Ég ss hryngi á meðan Ragna reynir að hugga greyið okkar, og fæ að tala við enn einn hjúkrunarfræðinginn. Ég segi henni eins og ég hafði sagt við alla aðra að það hlyti eitthvað að vera að barnið væri ekki að akta eins og ungabarn á að gera og að mjókur gjöfin teigði sig frá að vera á milli 3 tíma og 6 tíma og hún drykki ekki nema í 2 mín í senn og bla bla bla. Þetta hlustaði hún nú á og vildi aðeins heyra í Rögnu líka, bara ath hvort hún væri nokkurð móðursjúk og svona, hvort að það væri ekki í lagi með báða foreldrana og svona, eðlilegt fólk er það ekki!!!. Að lokum fæ ég nú síman aftur og þá tjáir hún mér það að „vi kan nu ikke lave ballade her i nat med at i kommer her op til barnselsgangen men i er velkommen til at ringe i morgen tidligt hvis jeres problem fortsætter“ þetta þýðir á hinu ilhýra að „við viljum ekki sjá ykkur vitleysingan hér í nótt, reynið nú bara að sýna þó ekki væri nema bara smá þrautsegju og ykkur er svo auðvitað velkomið að hringja næsta morgun“. Hún hefði ss verið kýld á staðnum hefði ég verið með hana fyrir framan mig og var ég ekki alveg tilbúinn að gefa mig, og þuldi upp söguna aftur og reyndi að ýkja meira að segja aðeins til að ýta undir trúverðugleikan. Í öllu þessu náði hún nú að kreysta upp eitt ráð ef að þetta væri svona „mikið vandamál allt saman“, ég gæti farið út í búð og keypt babymælk og gefið barninu, svona um 6 – 9 teskeiðar af því, ekki meir, og svo hringja bara um morgunin þetta hlyti nú allt saman að lagast, bara sýna þrautsegju. Nú var það næsta auðvitað að spæna út í búðina á horninu á 3 gíra hjólinu mínu og var nú loksins nýttur þriðji gírinn á helvítinuJ. Okkur skötuhjúunum reyknaðist til að 6-9 teskeiðar væri um 15 ml og gáfum við erfingjanum af öllum námslánunum þá millilítra í gegnum sprautu. Á þessari mínútu sem mjólkin lak niður í kokið  á greyinu var eins og við höfðum fengið nýtt barn í hendurnar, stelpan varð næsta ölvuð við „alla“ þessa mjólk og við gátum ekki hætt eftir 15 ml og gáfum henni meira. Hún féll straks í svefn og svaf restina af nóttinni. Við foreldrarnir lognuðumst einnig loksins út af jafn uppgefin eins og barnið og sváfum þar til snemma næsta morguns. Nú hófst umræðan enn og aftur um að hvort það ætti ekki að hryngja uppeftir eða sjá hvort hún tæki túttuna betur í dag eftir þennan góða svefn. Enn og aftur var það auðvitað niðurstaðan að við gætum ekki tapað á því að vera með smá „ballade“ og hringja upp á deild enn og aftur. Nú hringdi Ragna og fékk að tala við enn einn hjúkrunarfræðingin og skýrði frá atburðum síðustu daga og nóttinni örlagaríku þegar riddarinn á 3 gíra hjólinu kom með töfradrykkinn góða. Nú lentum við semsagt loksins á hjúkrunarkonu með heila og sagði hún okkur að drífa okkur eins og skot upp á deild að það gæti ekki verið allt í lagi og skildi lítið í ráðleggingum kollega sinna. Til að gera langa sögu stutta var gimsteinninn okkar settur í  blóðprufu og út úr henni kom að hún væri búin að þjást af vökvaskorti og að það væri lítil sem engin næring búin að koma niður í hana síðustu daga. Viktin kom nú auðvitað strax upp um það því að litla stelpan okkar hafi lést frá 3700 gr. við fæðingu niður í 3300 gr. Þegar barnalæknir var búinn að lesa úr blóðprufunni fengu hjúkrunarkellingarnar þau skilaboð frá honum að nú ætti að bregðast skjótt við og barnið fékk þrædda slöngu niður í maga og á að fá niður um hana aðeins meira en þessar 6-9 teskeiðar eða um 80 ml af mjólk á 3 tíma fresti. Við vorum öll innskrifuð aftur og nú síðasta sólarhringinn er búið að ganga alveg frábærlega með dóttur okkar. Við erum í fyrsta lagi komin með gjörbreytt barn upp í hendurnar, sem lognast út af þegar hún hefur fengið sinn skammt af mjólk og er byrjuð að hjala og opna augun þess á milli. Litarhaftið á barninu „sem var alveg rómað af öllu þessu fagfólki fyrir hversu heilbrigt barnið leit út“ er búið að taka stórum stakkaskiptum. Við erum búin að fá að heyra allskonar afsakanir og útskýringar á afhverju málið okkar fékk að þróast svona langt, við fáum góða ummönnun hér í dag og er maður búinn að vera að reyna að snúa reiði sinni upp í jákvæða hugsun um að frökenin okkar er að verða mun betri og við sjáum mun á henni með hverjum klukkutímanum. Hún er byrjuð að totta túttuna hjá mömsu sinni og byrjuð að braggast eins og ungabarn á að gera. Mest vitræna skýringin á þessu öllu saman fengum við að heyra hjá hjúkrunarfræðinginum með heilan, þessi sem kallaði okkur uppeftir. Hún sagði við okkur að í raun hafi þetta allt stafað af samhangandi þáttum, þ.e.a.s. þættir eins og að hún var sennilega of veikburða eftir þessa löngu fæðingu til að sjúga almennilega, mjólkin var frekar sein að koma í brjóstin, hún og mamman voru að læra nýja tækni og að dóttir okkar hafi erft alveg feiknar mikið skap frá mömmunni (eða það segi ég) og hafi ekki getað sínt mjólkurgjöfinni þolinmæði. Hún vildi ss meina að mýslan okkar hafi verið komin inn í vítahring sem hún náði sér ekki upp úr en hefði átt að vera rofin mikið fyrr af öllu þessu hámentaða liði. Við erum ss nú búin að heyra alskonar afsakanir á þessu öllu saman og eins og ég skrifaði áðan þá er maður að reyna að snúa þessu öllu saman upp í eitthvað pósitívt og við erum að reyna að fyrirgefa þeim þetta allt saman. Það þýðir þó ekki að ég rekist ekki „óvart“ utan í alla þá sem ég mæti á ganginum i hvítum sloppum, kannski er það bara eitthver vítahringur sem ég er fastur íJ. Allavega er ég hér með, með að skrifa þetta blogg, búin að taka fyrsta skrefið út úr þessum vítahring mínum þ.e.a.s búinn að ausa úr fötum reiði minnarJ.

Allavega þá sit ég hér nú á milli mjalta, stelpan mín er búin að draga slönguna upp úr sér að minnstakosti tvisvar síðasta sólarhring og hjúkkurnar vilja að við reynum að láta hana drekka alla þá mjólk sem hún getur í gegnum pela í stað slöngunnar. Hún var viktuð núna í morgun og er búin að bæta vel á sig, komin upp í 3550 gr. og allt lítur vel út. Hún er auðvitað búin að sofa mikið en er öll að koma til og farin að skoða umheimin loksins eins og venjulegt ungabarn. Við verðum hér uppi á spítala eina nótt til og þá ættum við að vera komin með stjórn á ástandinu.

Kveðja three amigos i Köben

Eins og ég sagði í síðasta bloggi þá fór vatnið hjá Rögnu kl: 06:00 um morguninn þann 27. Júni 2008 eða það héldum við!!! . Líkt og í síðasta bloggi var mitt hlutverk að nudda Rögnu og skrá niður tíman á milli hríða. Til skráningarinnar varð fyrir valinu að nota Post-it forrit, sem ég var með í tölvunni. Það hvarlaði að mér að nota exel en sú hugsun var stutt, nú voru prófin í skólanum búin og alvöru prófið að koma. Nú var ekki tími til að ýta gleraugunum ofar á nefið og reyna að hugsa eins og nörd, heldur átti maður að taka þau af og reyna að vera karlmaðurinn í sambandinu. Maður getur sagt að maður fór hálfa leið og notaði því Post-it forritið .

Allavega þegar vatnið fór þarna um 6 leitið þá var eitt það fyrsta að hryngja upp á fæðingardeild og láta vita að allt væri komið í gang og það gerðum við. Röddin í símanum sagði við Rögnu að nú væri bara málið að bíða þar til það væru orðnar 5 mín á milli hríða eða þá að hryngja í þau aftur um kl: 11. Post-it forritið sýndi á þessum tímapúnkti að milli hríðana var  5 – 12 mínútur og sjaldan tvær 5 mínútur í röð þ.e.a.s. það var ekki neitt reglulegt munstur komið í þetta. Við ss hringdum aftur upp á deild kl: 11 og þá fengum við að vita að við ættum bara að halda áfram að bíða heima og ekki hringja fyrr en það væri komnar 3 – 4 mínútur milli hríða, því að það væri ekkert að gerast fyrr en þá. Það var reyndar einn mikilvægur punktur sem fór reyndar framhjá okkur í þessu samtalið og var hann sá að við ættum að hryngja aftur ef að það yrði ekki nein breyting næsta 1 ½ tíman. Úpps okkar mistök! Við skrifum þetta á tungumála misskilning við ss biðum örlýtið lengur en það eða 2 ½ tíma ef maður á að vera nákvæmur á þessu öllu saman. kl:13,30 fengum við svo símtal frá fæðingardeildinni sem fjallaði um afhverju við hefðum ekki hringt og að við ættum að vera komin i skoðun núna. Þessi skoðun átti að segja til um hvort við færum heim að bíða lengur eða að við yrðum lögð inn. Við ss drifum okkur upp á deild og fórum i blessaða skoðunina. Ég vill hinsvegar benda á það að blessaða Post-it forritið sýndi enn að það var yfir 5 mínútur á milli hríða þannig að það var eins gott að eitthver hringdi í okkur því við vorum ekkert á leiðinni neitt á þessum tímapúnkti. Jæja aftur að skoðuninni, hún leiddi ss í ljós að Ragna var komin með 2-3 cm í útvíkkun og að það hafði ss bara komið rifa á belginn, vatnið fór nefnilega ekki allt þennan umtalaða morgun. Það var þá brugðið á það ráð að rífa belginn með eitthverju tóli og þá gat maður ekki annað en undrast yfir því flóði, því magni af vatni sem kom út. Maður hefði þurft að draga fram gömlu góðu dísel dæluna ef þetta magn hefði sloppið út í litlu íbúðinni okkar. En allavega þá leiddi þetta til að útvíkkunin breyttist upp í 4 cm og úrskurðurinn var sá að við yrðum lögð inn og fengjum ekki að fara heim aftur, að nú væri þetta allt að fara af stað, að normið væri að útvíkkunin myndi breytast um 1 cm á hverjum tíma.

Ég tel mig þó í öllu þessu útvíkkunar tali nauðan til að geta þess, þar sem mig grunar að ekki allir þeir sem lesa þetta blogg eru meðvitaðir um hvaða leindardóma „útvíkkunar hugtakið“ hefur að geyma. Það telst ss ekki mjög holt fyrir konuna að byrja að rembast fyrr en fullri útvíkkun á leghálsinum er náð. Full útvíkkun telst vera 10 cm og þá er barnið tilbúið að hefja sína ferð í átt að ljósinu, ef þið skiljið hvað ég er að tala um. Hlutverk hríðana er ss að ná þessari útvíkkun á leghálsinum með því að ýta barninu neðar áður en konan fer á hið skemmtilega rembingsstig sem varir oftast i 30 – 60  mín.(Fyrirspurnir til Doktor Arnars er hægt að leggja hér að neðan undri).

Allavega nóg um það, ss þegar hér var komið í sögu þá var „planið“ að Ragna væri búin að fæða 7 tímum seinna, kanski svona seinast kl:22 um kvöldið. Það var lítið að gera á fæðingardeildinni þennan dag og okkur var sagt að fá okkur smá göngutúr um svæðið til þess að flýta ferlinu aðeins og til þess að bíða eftir vaktaskiptum hjá ljósmæðrunum. Þegar þarna var komið við sögu var klukkan um 15:00. Við fundum þarna á spítalasvæðinu litla sjoppu sem við ákváðum að fá okkur samloku í. Það var hinsvegar ekki alveg víst að við næðum til baka frá blessaðri sjoppunni því hríðarnar urðu skyndilega miklu sterkari og meiri. Hægt og örugglega náðum við þó að staulast til baka og göngutúrunum þennan dagin var lokið.

Eins og ég sagði áðan þá var lítið að gera þennan dag á fæðingardeildinni og fengum við þess vegna úthlutað strax fæðingarstofu sem við máttum vera á allan tíman. Þegar þangað var komið inn tók við hið erfiða ferli þegar hríðarnar fara frá vondu yfir í verra, frá verra yfir í virkilega slæmt, frá virkilega slæmu yfir í skelfilegt, frá skelfiligu yfir í óbærilegt og frá óbærilegu yfir í mænudeyfingu. Já það er nefnilega merkilegt þetta með fæðingar, maður heyrir alskonar útgáfur af því að maður eigi að reyna að gera þetta án allra lyfja og deyfinga, að allar þessar deyfingar hafi slæm áhrif á barnið, maður eigi að prófa allt annað (nálastungu og fara í bað eða sturtu) áður en maður grípur til hættulegra aðgerða eins og mænudeyfingu. Til ykkar sem hafið farið í gegnum fæðingu án þess að nota mænudeyfingu og aðeins notað nálastungu og öndun, tek ég ofan hattinn og segi að þið séuð hetjur. Fyrir ykkur sem ekki hafa gengið í gegnum fæðingu segi ég, ekki einu sinni hugsa það að ætla að ganga í gegnum þess þolraun nema með mænudeyfingu!. Þetta ferli og þessi þolraun er ekki leggjandi á neinn einstakling og mænudeyfingin er lykillinn að því að komast í gegnum þetta heill á geði. Ég þarf væntanlega ekki að nefna það að Ragna valdi ss mænudeyfingu að lokum. Hún byrjaði á að fá nálastungu og svo var reynt að leggjast aðeins i baðkarið góða (sem var reyndar bara svona betri gerðin af fiskikari sem maður getur séð niðri á Granda) og loks þegar allt var að verða vitlaust þá var farið í mænudeyfinguna. Þegar komið var að mænudeyfinguna var Ragna enn með 5 í útvíkkun og klukkan var orðin um 21:00. Sem undir venjulegum kringumstæðum hefði banið átt að vera komið í heiminn. Nú var Ragna orðin nokkuð þreytt og fékk góða pásu frá verkjunum, sofnaði aðeins og mér var ráðlagt að fara aðeins út og fá mér fersk loft eða skreppa út í sjoppu sem og ég gerði. Ég keypti nóg af gosi og svo keypti ég Twix, Snickers, Pringles og einn sleikjó, var ss ekki mikið að hugsa um búðarferðina, bara keypti eitthvað. Eftir mænudeyfinguna var Ragna tengd við mónitor sem skráir niður hjartslátt barnsins og sýnir hvenær hríðarnar koma. Svo fékk hún svokallað „drip“ til þess að gera hríðarnar kröftugri, ss til þess að gera útvíkkunina meiri og hraðari. Þetta var svolítið skrýtið allt saman, það er að segja að nú gátum við fylgst með á mónitornum hvenær hríðarnar komu og Ragna fann ekki fyrir einu né neinu út af mænudeyfingunni, þessar sömu hríðar emjaði hún þó undan hálftíma áður. Um kl: 23:00 var svo mænudeyfingin farin að hætta að gera sitt gagn, ss Ragna var þá að komast inn á þetta rembingsstig. Það eina sem fylgdi ekki planinu var það að útvíkkunin var þá enn bara í 5 cm og mátt Ragna því í rauninni ekki byrja að rembast þá. Nú sáum við á ljósmóðurinni að þetta var ekki að ganga allt saman eins og það átti að gera. Það var ekki nóg útvíkkun og það var kallað á læknir til þess að ath hvort það væri hægt að gefa aukna mænudeyfingu. Ragna fékk aukna mænudeyfingu en það hafði ekkert að segja því verkirnir á þessu rembingsstigi erum allt aðrir verkir en þeir sem koma í hríðunum, þetta eru verkir sem mænudeyfingin getur ekki deyft (þessar elskur verða að hafa eitthvað fyrir þessu). Við urðum auðvitað nokkuð áhyggjufull yfir þessu hæga gengi og lýstum yfir áhyggjum okkar og spurðum hreynt út hvort að þetta væri að stefna í keisara. Við fengum þær upplýsingar að sennilega væri barnið að koma eitthvað skakkt út með hausinn og að ef ekkert væri búið að gerast eftir klukkutíma þá þyrfti að fara að hugsa þann möguleika að fara í keisar. Þarna var klukkan um 23:30 og var nú komið að enn einum vaktskiptum hjá ljósmæðrunum og fengum við því nýja ljósmóður. Sú nýja kom á slaginu 24:00 og þá var orðið nokkuð ljóst að barnið fæddist ekki þann 27. Júní eins og við héldum heldur þann 28. Sú nýja var nokkuð öflug og greinilega með meiri reynslu en sú fyrri því að hún var alveg staðráðin í að þetta væri hægt án keisara. Hún byrjaði á því að reyna að snúa hausnum á barninu með heldur betur skrýtnum aðferðum sem ekki verður lýst hér heldur bara haldið út af fyrir okkur Rögnu. Henni ss tókst að snúa hausnum eitthvað aðeins, og svo var aukið á „drippið“ til þess að fá kröftugri hríðar til þess að ýta barninu neðar og vonað að útvíkkunin ykist. Þessar aðferðir hennar tókust nokkurnvegin því nú komst útvíkkunin upp í 7 cm. Nú var klukkan um 01:00. Ljósmóðirin vildi ekki að Ragna færi að rembast þar sem hún var ekki komin með þessa alræmdu 10 cm en það var nokkuð ljóst að Ragna gæti ekki beðið mikið lengur með það. Þó að á þessum tímapunkti væri „glaðloftið“ farið að fljóta um vit Rögnu var það ekki nóg til þess að gleyma stund og stað og bara slaka á. Ragna var farin að hrópa frá einum endanum að hún yrði að rembast en ljósmóðirin frá hinum endanum að hún mætti ekki byrja straks. Ég var bara einn þarna í miðjunni eins og dómari í tennis. Ljósmóðirin sá þó að lokum að þetta gengi ekki og endaði þetta því allt með að hún hálfpartinn hrópaði þarna frá hinum endanum „jæja prófaðu þá bara að rembast“, þarna fannst mér hún ekki hljóma eins og ljósmóðir heldu sem móðir sem væri orðin þreytt á barninu sínu. Ragna ss prófaði að rembast í næstu 2 hríðum og viti menn, skyndilega var útvíkkunin komin í 9 cm og allt virtist vera að fara að ganga, nú mátti Ragna byrja að rembast með í öllum hríðunum. Nú tóku við tímabil þar sem mitt hlutverk var að horfa á mónitorinn og segja við Rögnu nú er næsta hríð að byrja og svo var tekið vel af glaðlofti rétt áður en verkurinn kom. Mitt hlutverk varð ósjálfrátt einnig það að reyna að halda Rögnu pósitívri um að allt væri að ganga vel að allt væri að gerast þó að ég sæi í raun ekki mikla breytingu. Fyrir karlmann að sjá var þetta tímabil nokkuð merkilegt og í senn mjög skrýtið. Maður horfði á kærustuna vera í allskonar stellingum með verki sem fengu mann til að fá hnút í magan og herping í alla vöðva líkamans þá svo að maður væri auðvitað ekki með neina eiginlega verki sjálfur. Maður fór óneytanlega að hugsa um hvað fengi konur til þess að gera þetta, að ganga í gegnum þessa sjálfspíntingu og sumar aftur og aftur, þið eruð alveg ótrúlegar. Ragna var tengd við allskonar slöngur og leiðslu, og þannig gekk þetta í um 1 klst eða til um kl: 02:00.

Nú sáum við að bjartsýnis svipurinn var farinn að fölna á ljósmóðurinni góður og hún var farin að fá fleiri ljósmæður í lið með sér. Þegar mest var voru þær orðnar 3 í allt. Nú fór hún að tala um að fá barnalæknir á staðin því að nú hafði fæðingin staðið yfir í svo langan tíma og það þyrfti að ath hvernig barnið hefði það. Læknirinn kom að lokum inn með þeim orðum “ég var hérna í nágreninu og ákvað að kíkja inn”.  Hann ss hélt að við vissum ekkert um að hann væri á leiðinni og hvað þá um það að við vissum að allir barnalæknar eru kallaðir frá Hvidovre hospital sem er í 20 mínúta fjarlægð frá okkkar spítala. En ss til þess að við fengjum ekki sjokk þá notaði hann þessi orð. Læknirinn tók blóðprufu úr höfðinu á barninu og var það eitthvað með að sjá hversu mikið súrefnismagn væri í blóðinu. Nú hvarf læknirinn á braut og fæðingin hélt áfram. Nú var farið að heyrast frá alvöru móðurinni “nú get ég ekki meir” og álíka setningar. Nú var mitt hlutverk að hvetja hana áfram og láta hana fá nákvæmar upplýsingar um gang mála. Upplýsingar eins og “ég sé að eitthvað er að koma”, “ég sé í kollinn”, „hausinn kom lengra út núna“ og álíka. Svona gekk þetta í um hálftíma eða til að verða kl: 02:40. Blóðprufan frá lækninum kom víst alveg ágætlega út en þetta mátti víst ekki dragast mikið lengur á langinn. Um kl: 02:50 kom læknirinn aftur inn og mat stöðuna aftur og sagði að hann þyrfti að fara að undirbúa sogklukkurnar (áhugasömum um fleiri upplýsingar um sogklukkur og notkun þeirra bendi ég á að kíkja á http://www.doktor.is/index.php?option=com_d-greinar&do=view_grein&Itemid=40&id_grein=355 . Ljósmóðirin var ekki alveg á því að gefa þetta eftir og eftir að hafa rætt þetta við hann sagði hann „þið hafið 10 mínútur“ og svo settist hann niður og kíkti á úrið sitt. Eftir þetta fóru hlutirnir að gerast hratt, ljósmóðirin hvatti Rögnu áfram meira en áður og ég sá ennþá um upplýsingaflæðið. Nú fór maður að sjá að hausinn var að vera kominn hálfur út en hann hreyfðist lítið við hverja hríð, nú greip ljósmóðirin til þess ráðs að ná í spegil og sína Rögnu framvinduna og virtist það hleypa auknum krafti í þetta allt saman ( það leit ss út fyrir að hún trúði ekki upplýsingunum frá mér og varð að sjá þetta með egin augum ). Læknirinn leit enn á úrið sitt en virtist þó vera nokkuð hissa yfir því hversu vel þetta hafi gengið síðustu mínúturnar. Í öllum síðustu hríðum hafði alltaf heyrst í ljósmóðurinni „press, press, press“ en nú fór allt í einu að koma önnur orð „press, press, press, púff, púff, púff“, nú fóru hlutirnir fyrst að gerast, hausinn kom út og Ragna átti ekki að rembast allan tíman því barnið mátti ekki koma of hratt út, „púff“ þýddi víst „ekki rembast“ . Eftir smá misskilning þar náð Ragna tökum á þessu og svo fylgdi líkaminn með og engillinn okkar kom „loksins“ í heiminn. Ragna fékk hana í hendurnar og svo byrjaði ballið við að fá hana til þess að anda, ljósmóðirin byrjaði að nudda hana alla, svo fór hún að blása á hana, svo sagði hún rólega við aðra ljósmóður sem var komin inn „lidt ilt tak“ og svo leið smá tími og svo hrópaði hún „ilt nuuu“ og svo opnaði engillinn okkar bara augun og leit á hana með spyrjandi augnarráði „hva! voða læti eru þetta, ég er vöknuð“ . Það fylgdi reyndar ekki sögunni að mitt í þessu öllu saman kom súrefnisgríman sem var áætluð fyrir litlu dúlluna okkar fljúgandi og Ragna hálfpartinn greip hana. Svo heyrðist í minni „hva! Er þetta fyrir mig“, svo lagði hún þetta að munninum og sá fljótt að þetta passaði ekki alveg fyrir full vaxna manneskju. Hún ss lagði hana bara frá sér og endurtók ekki spurninguna aftur . Litla prinsessan kom ss í heiminn kl:03:02 þann 28. Júní 2008, hún grenjaði ekki eins og maður sér í bíómyndunum heldur bara dæsti yfir þessu öllu saman, hversu langan tíma þetta hafi allt tekið. Ljósmóðirin sagði að maður gæti líkt þessu við að hún væri búin að hlaupa marathon og væri gjörsamlega búin með allan orkuforða og þyrfti kanski að fá eitthvað til þess að ná orkunni upp aftur. Allavega þá var slíkt hið sama með Rögnu hún var auðvitað alveg búin og eftir mælingar og vigtun lögðust stelpurnar mínar alveg örmagna upp í rúm að kúra í fyrsta skiptið . „litli“ gullmolinn okkar reyndist vera 3710 gr og 54 cm.

Svona var þá öll sagan, þessi fæðing tegði sig ss yfir 3 vaktir af ljósmæðrum og frá því að vatnið fór liðu um 21 klst. Hvort að þetta var ekstra erfið fæðing eða ekki vitum við ekki en allavega erum við mjög stolt af frammistöðu okkar og útkomunni, litlu stelpunni okkar .

Í lokin vil ég benda áhugasömum á að Post-it forritið góða er hægt að nálgast gratis á www.post-it.com það alveg svínvirkar.

Hæ hæ allir saman
Nú erum við öll 3 komin heim af spítlanum. Eins og flestir eru nú örugglega búnir að frétta var þetta lítil prinsessa og hún er auðvitað alveg lang lang sætust.
Hún var nú ekkert beint að drífa sig í heiminn og meira að segja ætlaði hún að hætta við að koma í miðjum klíðum. En þar sem ljósmóðirinn var staðráðin í því að koma henni í heiminn án þess að enda í keisara var allt reynt. Eftir rúmlega sólahrings stress og púl þá mætti prinsessa loksins á svæðið. Það þurfi ekki "nema" 3 læknavaktir, 3 ljósmæður, eina aðstoðarkonu og barnalæknir. En auðvitað láta ekta prissesur hafa smá fyrir sér. En þetta gekk allt vel að lokum og okkur öllum heilsast vel.

Alla vega er hún 3700gr og 54 cm. Sem sagt há og grönn eins og foreldrarnir

Knús til allra

Ragna, Arnar og Mýsla litla

 

Jæja nú situr maður hér að morgni þess 27. Júni 2008 kl 08:00. Prófin eru búin og frelsið framundan, sólina að byrja að skýna og hitamælirinn að hækka sig, kyrrðin er algjör og er ekki rofin nema á 8 minúta fresti. Já því að á 8 mínúta fresti heyrist innan úr herbergi eða eitthversstaðar í íbúðinni þar sem hægt er að halla sér að eitthverju „ó my God! Það er eins og það sé verið að stinga mann“. Jú ástin mín er komin með hríðar. Ég veit nú ekki til þess að hún hafi nokkurntíman verið stungin en ég þori ekki að draga orð hennar í efa, ég veit bara hvað mitt hlutverk er, ég skal skrá niður tíman, nudda bakið og segja „svona svona þetta verður allt í lagi!“. Ég reyni að segja þessi orð eins hughreystandi og ég get en inn á milli heyrist þó stundum „þú veist ekkert hvernig þetta er!“, þegar þessi orð eru látin falla þýðir það yfirleitt að brosið er orðið of mikið á mér, að nú sé komin tími til að tempra spenningin, láta brosið síga örlítið og einbeita sér að nuddinu. Þessir miklu verkir vara nú ekki nema i mínútu eða svo og þá kemur nú oftast bros aftur á mína og oftar en ekki segir hún þá þau frægu orð hennar Fríðu frænku „ja, þessi kemur aldrey aftur“ eða „maður er allavega einu skrefi nær að fá litla barnið sitt upp í fangið“.

Vatnið fór kl: 06:00 i morgun með hrópi og hlaupum inn á baðherbergið „Vatnið fóóóóóór“ ég var auðvitað alveg i fasta svefni en náði nú að átta mig á hlutunum, það var annað hvort að þetta væri allt að byrja eða að enn eitt gat var að koma á pípulagnirnar okkar hér í Danmörku. Það var annað hvort að hringja í Gumma píp eða upp á fæðingardeild.

Já það er svolítið merkilegt að maður er ekki búinn að blogga i meira en ár og að maður detti það í hug allt í einu núna. En úffipúffi þarf að fara að bjarga minni út úr sturtunni, hún hefur greinileg lætt sér þangað og haldið að hún næði þessu á milli hríða.

Allavega þá vildi ég bara láta ykkur vita að þetta er byrjað, allt komið í gang hjá Rögnu, okkur tveim, bráðum þrem, hér í Köben.

Hér úr Kaupmannahöfninni er allt frábært að frétta. Arnar var að klára annað prófið sitt á föstudaginn og haldið þið ekki að hann hafi bara fengið aðra 12 J Við erum nú bara að verða proffa fjölskyldan, hugsið ykkur hvernig barnið á eftir að verða, híhíhíhíh.

En helgin er búin að vera frekar rólega hjá okkur, lærdómslega séð. Á föstudaginn fórum við til Fríðu og Binna, því það var verið að opna svona stóran garð með fullt af leiktækjum beint fyrir utan húsið hjá þeim. Þetta voru nú samt eiginlega bara leiktæki fyrir börn, en þar sem við erum nú ekki orðin fullorðin þá skemmtum við okkur alveg kongunglega. Enda var ekki svona mikið úrval af leiktækjum þegar við vorum lítilJ Svo enduðum við með að vera boðin í mat hjá Fríðu og Binna í þennan svakalega fræga örbylgju kjúlla. En ég verð nú að segja ykkur hvað ég lennti í krúttlega mómenti. Þegar við vorum að labba frá þessum garði og til Fríðu og Binna þá var ég samferða Viktoríu litlu stelpunni þeirra. Þá sagði hún við mig: “Ragna þú ert ekkert mamma mín er það?” og ég sagði nei. “ég held að þú sért líka bara frænka mín, en ég á bara svo margar frænkur. Vilt þú ekki bara vera Ragna MÍN” J Híhíh Hún er svo mikil dúlla, náð alla vega að bræða mig alveg í klessu.

En það sem þetta blogg átti nú kannski meira að vera um baby málin hjá okkur þá gengur það líka bara mjög vel. Ég hef bara haft það mjög fínt ekkert mikið að samdráttum og svoleiðis. Reyndar þegar við vorum úti að hjóla í gær, ákvað ég að það yrði minn síðast hjóltúr. Konur ja ég meina stelpur ;-) sem eru komnar rúmar 39 vikur á leið eru ekki alveg gerðar til að vera hjóla. Það tekur neflilega alveg lúmskt á magan að hjóla J

En ég held ég verði nú að viðurkenna að konur fara í svokallaða hreyðurgerð á síðustu vikunum. Allt í einu varð alveg must að þrífa gluggan, að utan. Arnar var nú ekkert allt of hrifin þegar hann sá að ég var búin að þrýfa gluggna, því að ég hefði getað dottið út. En ég sagði nú bara að ég er orði svo “feit” að ég hefði aldrei komist út um gluggan. Ég hef nú alltaf verið mikið fyrir að baka og svoleiðis en ég hef aldrei fundið svona svakalega þörf fyrir að baka. Þannig það voru muffins í gær og við ætlum að prufa að baka flatkökur í dag. J

Bæó í bili
Mamma proffi, pabbi proffi og bumbu proffi J

 

p.s. endilega kíkið á myndirnar okkar, ég var að setja fullt að nýjum myndum inn.

http://www.flickr.com/photos/9749157@N02/sets/

Ég fór í dag til ljósmóðurinnar og Áslaug systir hennar mömmu kom með mér. “Pabbinn” ætlaði nú að koma með svona fyrst þetta er eitt af síðustu skiptunum til hennar (ef ekki bara það síðasta) en hann fékk leyfi til að fara upp í skóla að læra þar sem hann er að fara í próf á morgunn. Enda var líka bara gaman að hafa svona nokkurskonar mömmu mína með mér, þar sem mín er nú ekki í sama landinu eins og er.

Allt gekk bara rosa fínt hjá ljósunni, hjartslátturinn hjá barninu var rosa fín og ekkert eins og síðast. Ég fékk heldur heldur ekki neina samdrætti eins og síðast, þannig ljóan gat fundið hvað barnið er orðið stórt. Hún sagði að það væri ca. 3700 gr. Þannig við eigum bara vona á feitabollu, híhíhí J Nei, nei ég segi bara svona. Ég var reyndar með pínu áhyggjur á að ef ég færi 2 vikur fram yfir, að barnið yrði orðið svo stórt að lítil manneskja eins og ég gæti nú ekki fædd það. Þá sagði ljósan að ég þyrfti ekki að hafa miklar áhyggjur á að ég færi mikið yfir, hún giskaði að það væri nú ekki mikið meira en vika í þetta. En maður veit nú aldrei. Svo sagði hún líka að ef barnið væri stórt þá þyrfti ekki að vera að hausin sé eitthvað stór, og endaði svo með því að segja: “æi þetta verður hvort sem er ógeðslega vont hvort sem barnið er stórt eða ekki”. Híhí hún var sko ekkert að skafa af hlutunum. Hún sagði líka að íslenskar og færeskar konur myndu oftast eiga stærri börn en þær dönsku þannig ég þyrfti ekkert að hafa áhyggjur af þessu. Við íslensku erum greinilega enþá með víkingablóð J

En annars er allt í gott að frétta af okkur, Arnar er bara að læra undir prófið sem hann fer í á morgun og ég var að klára síðasta skóladaginn minn í dag. Þannig það styttist í það að við verðum bæði komin í fæðigarorlof. Á þriðjudaginn klárar Arnar síðasta prófið sitt þannig þá verður vonandi nokkrir dagar í að litli púkin kemur í heimin svo við getum haft nokkra kósi daga saman ;-)

Við heyrumst seinna, ég ætla að skella mér upp í rúm að kúra, maður verður að vera úthvíldur ef babyið skildi koma á næstu dögum.

Góða nótt

Súper knús
Ragna og stressaði faðirinn

 

P.s. ég var að tala um litla barnið við Jakob í gær og þá sagði hann voða stoltur: Ragna ég er að verða stóri frændi, já og Arnar pabbi. Bara svona eins og þeir væru jafn gamlir. Sem sagt báðir að verða fullorðnir.

Gleðilegan 17. júní í gær ;-)

Núna styttist óðum í að við fáum að sjá hvernig nýji fjölskyldu meðlimurinn lítur út, og já hvort þetta verði lítill prins eða lítil prinsessa. Ég giska á að þetta sé nú prinsessa en Arnar vill nú meina að þetta sé strákur. Ég held að það sé bara til þess að vera ekki sammála mér.

Eins og síðustu daga þá er ekkert mikið búið að gerast. En ég verð nú að segja að samdrættirnir eru nú orðnir aðeins verri þegar þeir koma. Reyndar er kúlan líka búin að síga, mér finnst stundum eins og ég þurfi að halda undir kúluna þegar ég labba J

Ég var einmitt í sturtu í gær og ég fékk svo mikla samdrætti að ég komst bara ekki út, þannig ég endaði með að standa í hálftíma í sturtunni. Það hefði verið allt í lagi á Íslandi, en hálf tíma sturta í Danmörkinni kostar sko sitt ;-) Ég byrjaði reyndar að kalla á Arnar og biðja hann að hjálpa mér, en hann hló bara og spurði hvað hann gæti nú eiginlega gert. En hann endaði nú með því að hjálpa bollunni að þurka sér svo hún gæti allavega lagst upp í rúm. Þó svo að mér hafi ekki fundist þetta fyndið í gær, verð nú að viðurkenna að það hefur nú örugglega verið fyndið að sjá mig. Ég að reyna þurka mér og liggja svo upp í rúmi með rassin út í loftið alveg að drepast úr verkjum. Þannig Arnari var fyrirgefið hláturinn.

Það koma nú kannski meiri fréttir á morgun þar sem við förum til ljósunnar á morgun. Vonandi verður hægt að finna hvað barnið er orðið stórt og svona. Því síðast var ég með svo mikla samdrætti að ljósan gat ekkert fundið neitt því kúlan var bara grjóthörð.

 

Ragna og púki litli

Hæ allir saman J

Það er nú ekki mikið að gerast í barnamálum hjá okkur. Ja, reyndar var laugardagsnóttin frekar mikil vökunótt hjá mér. Ég var fékk fullt af samdráttum og svo var mér orðið svo illt í bakinu að ég fór bara fram úr um 5 leitið til að teyja á mér. Fékk mér reyndar líka að borða, híhí ég er nú ekki vön að vera borða á næturnar. Þrátt fyrir þetta var gærdagurinn var frekar rólegur fyrir utan einstaka fyrirvaraverkir og sparkerí í maganum. En eins og ljósan okkar sagði þá er þetta víst svaka aktívt barn. Þannig við vonum að sé ekki satt sem mítan segir, að börn sem eru aktív í móðurkviði séu erfiðaðri en önnur börn fyrstu vikurnar. Því þá eigum við eftir að eignas algjöran villing. J

Annars er nú bara allt gott að frétt af okkur, “pabbinn” er á fullu að læra fyrir próf þannig við krossum enþá fingur fyrir því að barnið komi ekki fyrr en 24. júní. Ég er annars að klára síðustu vikuna í skólanum. Þetta er nú ekki beint skóli heldur erum við að plana dimmisjon fyrir útskriftarhópin. Ég skil ekki alveg hvað það kemur náminu við, en það er fínt að vera dúlla sér eitthvað á meðan við bíðum eftir að litli erfinginn komi í heiminn. Annars tók dagurinn í dag pínu á, maður er víst ekki með jafn mikila orku og áður. En þá er líka bara málið að henda sér upp í sófa og hygge sig lidt.

En ég bið að heilsa í bili

Knús í krús

Ragna, sparkelíus og þessi gamli sem er orðin gróinn við skrifborðið